کسب علم تولید و رهایی از دلبستگی دنیا

شايد تيتر اين عنوان از آنچه مي خواهم بگويم بزرگتر باشد. اما من حرفم فقط همين است:

به نظر من وقتي کسي علم توليد کالاها را به دست بياورد، دلبستگي او به کالاهاي دنيوي بسيار کم خواهد شد. چرا که او خود کالاها را توليد کرده است و انسان عاقل، به آنچه خود توليد کرده و باز هم مي تواند توليد کند دل نمي بندد. شايد به خاطر همين خداوند در قرآن خطاب به بت پرستان فرمود: اتعبدون ما تنحتون- يعني به آنها مي گويد مگر شما احمق هستيد و عاقل نيستيد که چيزي را که خود ساخته و تراشيده ايد مي پرستيد؟ 

بخش مهمي از دلبستگي هاي ما به دنيا بخاطر اين است که نسبت به توليد بسياري از کالاها جهل داريم. لذا چون ناتوانيم اگر کالايي که دستمان است خراب شود يا از بين رود ناراحت مي شويم. چون وابسته ايم بايد برويم با درخواست از بيگانگان آن را بخريم. فردي و اجتماعي اين قضيه شبيه به هم است. 

ما بايد به اين باور برسيم که مي توانيم از سنگ و خاک، کالاهاي زيبا و کاربردي درست کنيم. و در اين صورت هروقت بخواهيم اين کار را انجام خواهيم داد. چون منابع زميني که کم نيست. 

آن وقت انسان با يک نگاه ساده مي بيند آنچه از کالاهاي پيچيده که در اين دنيا توليد مي شود مفصلا قابل باز توليد و دوباره سازي است. آنقدر چيز پيچيده اي هم نيست. لذا انسان اصطلاحا به آخر علم و تکنولوژي مي رسد و مي فهمد که توليد کردن کالاها، قابل دستيابي چيزي بيش از اين نيست. البته سعي در پيشرفت دارد، اما انسان مي فهمد که با کالاها کسي به سعادت و خوشبختي نمي رسد. ولو اين کالاها زمين و خانه و ماشين و ... باشد. لذا به آن دلي نمي بندد. اينجا قرآن مي فرمايد: قل ان کان......اموال اقترفتموها و تجاره تخشون کسادها و مساکن ترضونها احب اليکم من الله و رسوله و جهادا في سبيله....

دل نبستن به آنچه از تعلقات مادي يعني نسبت به جمادات در دنيا وجود دارد، يکي از مهم ترين مراحل در تذهيب نفس انسان و در کسب مراحل تقوا و کمال است.