زنا را گناه مي دانيم اما اسراف را نه!!

مشکل ما در بحث اسراف گرايي اين است که زنا را گناه مي دانيم اما اسراف را اصولا گناه کبيره نمي دانيم.

رهبري يک جمله اي دارند که مي فرمايند: کسي که ماشين 200 ميليوني سوار مي شود اگر پول هم داشته باشد اين کار او اسراف و حرام است. 

اين را تعميم بدهيم به کل زندگي: هر چه انسان فراي نيازش بخرد و مالش را زيادي خرج کند اسراف و حرام است. 

زناکاران را حداوند نفرموده برادران شيطان، بلکه گفته شلاق بزنيد و رها کنيد. اما تبذيرکنندگان و اسراف کنندگان را اين طور گفته. لذا اين گناه بسيار بزرگ است و شهيد دستغيب نيز آن را در کتاب گناهان کبيره آورده.

متاسفانه خيلي از مردم و نيز جامعه مذهبي فکر مي کنند که اگر پولي مال خودشان بود بايد به ميلشان و باب دلشان خرج کنند و اشکالي ندارد يک وسيله لوکس و گران تر از حد هم بخرند، اما غافل از اين که اين پول امانت خداست و بايد به عاقلانه ترين وجه خرج شود . اين تکليف ماست. همان گونه که گران فروشي بد است گران خري هم بد است. ما مکلف هستيم به عاقلانه ترين وجه و درست و به صرفه ترين و پرفايده ترين شکل پولمان را خرج کنيم: يعني ملاک نياز را قراردهيم و فقط درست به اندازه رفع نياز خود خرج کنيم. نه بيشتر که در آن صورت کار زشت اسراف را کرده ايم. خرج بيهوده و لوکس کردن قطعا از مصاديق هدر دادن مال است که يک نوع تبذير و حرام است. 

اينکه ما نسبت به خرج پولمان بي تفاوت هم باشيم صحيح نيست. نرويم دنبال کالاي خوب و به صرفه و فروشنده با انصاف نگرديم و از هرجا هر جنسي را با هر قيمت گزافي هم بخريم درست نيست و باز فناي مال است.