آيا ما واقعا خدا را مي پرستيم؟

آيا ما واقعا خدا را مي پرستيم؟ هميشه برايم سوال بود که اين نمازي که ما مي خوانيم به چه دردمان مي خورد؟ اين خم و راست شدن هاي هر روزه و تکراري چه فايده اي دارد؟ وقتي از بعضي از روحانيون اين رو سوال کردم: گفتند که اين يک پله ترقي است. يعني تکرار نيست. هر وقت که شما نمازي جديد مي خوانيد يک پله شما را به سمت خدا صعود مي دهد و بالا مي برد.
اما انصافا و خداييش هر چه نگاه مي کردم به نمازهايم، يک پله که هيچ، حتي يک اپسيلون هم من را بالاتر نمي برد و به هيچ چيز نزديک نمي کرد. جز يک تکرار ملال آور و بيهوده و خسته کننده چيزي نبود.
بعد از امتحان کلي از راه هاي مختلف آخر سر به اين نتيجه رسيدم که بايد خدا را واقعا پرستيد. ما بايد خدا را واقعا بپرستيم و پرستش هم يعني تقديس. دقيقا شبيه افرادي که در دربار پادشاهان بزرگ تعظيم مي کنند و احترام مي کنند، مثل مراجعه کننده ها، نوکرها، وزرا و همه افراد. ما بايد دقيقا خدا را همان طور بپرستيم و بندگي کنيم.
وقتي به نماز مي ايستيم واقعا روبروي خداوند مالک آسمانها و زمين و خالق آنها و خالق خود مان را ببينيم. وقتي الله اکبر مي گوييم ما وارد درگاه و بارگاه شاه جهان شده ايم. در آنجا همه اذکارمان داراي مخاطب باشد. يعني واقعا خداوند را در ذکرهايمان مخاطب قرار دهيم نه اينکه بدون مخاطب و در هوا ذکر بگوييم. ما خدارا مخاطب قرار مي دهيم. وقتي رکوع مي رويم و ذکر رکوع را مي گوييم واقعا به خدا مي گوييم من خداي خودم را تسبيح مي کنم. مثل همان چيزي که براي پادشاهان مي گويند. مي گويند پاينده باد پادشاه اين مملکت! وقتي به سجده مي رويم واقعا خداوند مالک و خالق خود را سجده کنيم. برايش سجده کنيم. و با ذلت بگوييم منزه است پروردگار من و من او را ستايش مي کنم. تقديس مي کنم.
وقتي هم که سلام مي دهيم، داريم از درگاه خداوند خداحافظي ميکنيم و در واقع والسلام قضيه است. در سلام، واقعا مخاطب ما پيامبر و فرشتگان و بندگان صالح باشد.
نماز را با نيت پرستيدن خدا يک بار امتحان کنيد. مي بينيد که فرق مي کند. چون اين بار فقط از سر رفع تکليف و انجام تکليف شرعي نماز نخوانده ايم. اين بار چندرکعت خدا را پرستيده ايم و بندگي کرده ايم. مثل اين که از درگاه خداي بزرگ يک چيزي مي خواهيم که آمده ايم تضرع کنيم. اما نه. ما آمده ايم خود اين موجود بزرگ را بپرستيم. آمده ايم تقديس کنيم. حس دروني پرستش خود را تقويت کنيم. ما واقعا بايد بپرستيم و حمد و ثناي او و تعريف او را بگوييم. ما واقعا بايد در درگاه خداوند تملق کنيم. اما اين تملق تماما راست و صحيح است و مثل تملق در درگاه پادشاهان دروغ و چاپلوسي نيست. بايد ذکر خوبي هاي خداوند و پادشاه جهان را بگوييم و سپس از او چيزي بخواهيم.
يک بار اگر بتوانيد اين گونه نماز بخوانيد ببينيد چه حسي دارد؟ مي خواهم خدا را بپرستم قربتا الي الله!!
جالب است........نه؟!!